Phobia (Deleu, Book 13)

Phobia (Deleu, Book 13)

Luc Deflo

Language:

Pages: 174

ISBN: 9022326519

Format: PDF / Kindle (mobi) / ePub


Het meisje lag op haar rug. De benen onder haar plooirokje in een onnatuurlijke kromming, alsof ze niet van haar waren, alsof ze wilden wegrennen. Ze was halfnaakt en gekneusd. Haar topje was opengescheurd. Bij de hals. Alsof ze had gevochten voor haar leven. De rode vlekken op haar schouders en knieën leken op brandwonden. Een schouder was uit de kom. Haar vingers waren opgezwollen, met ingescheurde nagels. Sommige tot diep in het vel. Voorbij de nagelriemen. Aan haar vingertoppen hingen korsten bruin bloed. Alsof ze met haar blote handen een kuil had moeten graven. Haar eigen graf. Een nagel was afgebroken, tot diep in het roze vlees. Met een knijptang uit haar vingertop gerukt, dacht Deleu, die op zijn tanden beet en zijn emoties probeerde te negeren. Het meisje was al een tijdje dood; haar gelaat had de kleur van was en de fletse schaduwpartijen op haar benen waren lijkvlekken. Hoe oud kon ze zijn? ging het door Deleu heen. Hij keek naar Nadia Mendonck, die naast hem stond, in stil afgrijzen. ‘Hooguit vijfentwintig’, raadde ze zijn gedachten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

voor zich en kon zijn angst bijna proeven. Zwevend tussen hemel en aarde. Dan slaat iemand dat raam dicht. Onwaarschijnlijk pervers. Wat een afschuwelijk einde. Bosmans schraapte de keel. Het was zijn manier om het woord te nemen. ‘En Sam Helsen?’ ‘Ja’, zei de kleine, kale man. ‘Tandartsvrees, mijnheer de onderzoeksrechter. Ik bespaar u de wetenschappelijke benaming. Angst, volkomen buiten proporties. Sam Helsen durfde geen tandartspraktijk in. Alleen al de geur maakte hem uitzinnig van angst.

niets slechts. Ze voorspelde niets. Mendonck kreeg er de kriebels van. Ze probeerde haar hoofd leeg te maken maar één gedachte bleef hangen, als een vervelende vlieg: ze verkopen die hemden echt zo. Zoals afgewassen jeans. Hemden met koffievlekken. Voor onhandige onderzoeksrechters. From (van) Kate Verdickt 22:13 Kate.Verdickt@gmail.com Aan Maron Dusic Maron.Dusic@gmail.com Maron, Me kapotmaken. Ha. Jij hebt misschien geen vrienden. Maar ik wel. Ga je die ook kapotmaken? Morgen. Hoor

dat wel, maar wellicht in een vlaag van zinsverbijstering. Tenzij de diagnose van Reeckmans klopte en ze oog in oog zouden komen te staan met een gewelddadige psychopaat. Daarover zou het medisch rapport uitsluitsel kunnen geven. Maar daar was nu geen tijd voor. Bovendien was de inval minutieus voorbereid. Ze hadden de plannen van het huis grondig bestudeerd. De afspraken waren gemaakt. Ieder wist wat hem te doen stond. Ontsnappen was geen optie. Deze keer niet. Met vijfentwintig waren ze.

van het hout, die aantoonde dat de splinters onder de nagels van Kate Verdickt van de grenen krat kwamen. En de minuscule wolresten. In de nerven van het hout en in het haar van Kate Verdickt. En ten slotte, het belangrijkste bewijsmateriaal: de DNA-analyse die aantoonde dat het bloed op de krat van Kate Verdickt was én, wellicht het allerbelangrijkste, de speekselresten in de kauwgom waren van Maron Dusic. Deleu keek naar Bosmans, wiens sterke duimen genoeglijk om elkaar cirkelden. Er zat

Deleu zat als een wassen beeld in zijn stoel. Vrouwen, hij zou ze nooit helemaal kunnen doorgronden. Maar dat deed er niet toe. Nu niet. 29 Jos Bosmans zat achter zijn bureau, ondoorgrondelijk als een sfinx. Het vetpapier knisperde toen hij een hap van zijn broodje smos nam. Hij bestudeerde Deleus theorie en zag er relaxed uit. Té relaxed. Zodat Deleu toch nog begon te twijfelen, ondanks de overtuigende bewijslast. Zo was er de oneffenheid in het loopvlak van de band van de huurauto.

Download sample

Download